بسم حق
چشمهات رو ببند. پله ها رو ببین. هر پله سی سانت ارتفاع و سی سانت سطح داره. اما پله ها معلوم نیست چند تا پله داره. دیوارها کمرنگ و انتهای پله ها نامعلومه. هیچ پاگردی نیست. فرصت ایستادن روی پله ها هم زیاد نیست چون خیل جمعیت داره میاد و میره. و هر وقت که می ایستم مجبورم به شروعی دوباره...
فکر می کنم این بار به یه شکل دیگه میخوام شروع کنم. می نویسم اما نوشته هام خیلی زیاد نخواهد بود. گفته بودم که بیشتر میخوام بگم... هر چند نوشته هامو هنوزم توی همون وبلاگ به نام پدر ادامه میدم.
برای شنیدن ، لینک صداها رو که توی فهرست اصلی دیده میشه دنبال کن...
