دوباره سیاه پوش شده ام
دوباره این منم که می شکنم
و دیگر برای آخرین بار یتیم شدم...
وبلاگی که به نام پدر آغاز شد به چهار سال نرسید که به نام مادر به انتها رسید
روزگار بازی خطرناکی را با من و ما شروع کرده
صدای آوازخوان در گلو خفه می شود
77_غم تو نگذاشت مرا
در تمام مدت حدود 18 دقیقه ای که این ترانه رو یه ضرب و بدون ایست ضبط می کردم حال دیگه ای داشتم، دلتنگ بودم و گریان... خوب ضبط نشد! حتی برای اینکه ایراداتش رو تا جایی که ممکنه رفع بکنم ، برنگشتم و دوباره گوش نکردم! این ترانه رو همونجور که حالش بود خوندم...
بازآ ،که به خود ، نيازم بيني
بيداري شبهاي درازم بيني
مي ني غلطم که فراغ تو مرا
کي زنده رها کند که بازم بيني
هر روز دلم درغم تو، زارتر از، زارتر است
وز، من دل بيرحم تو بي زار تر است
بگذاشتيم ، غم تو نگذاشت مرا
حقا که غمت از تو وفادار تر است
برمن در وصل ، بسته ميدارد دوست
دل را به عنا شکسته مي دارد دوست
زين پس ، من و دل شکستگي بردر او
چون دوست ،دل شکسته مي دارد دوست
خود ممکن آن نيست که بردارم دل
آن به، که به سوداي تو بسپارم دل
گرمن به غم عشق تو نسپارم دل
دل را بـــهر چــه مــي نامم دل
درغم عشق تو هر حيله که کردم هيچ است
هر خون جگر که بي تو خوردم هيچ است
از دردتو هيچ روي درمانم نيست
درمان که کند مرا ،که دردم هيچ است
من بودم ودوش، آن بت بنده نواز
ازمن همه لابه بود و ، از وي همه ناز
شب رفت وحديث ما به پايان نرسيد
شب راچه کنم ، حديث ما بود دراز
دل تنگم و، ديدار تو درمان من است
بي رنگ رخت ، زمانه زندان من است
بر هيچ دلي مبادا ، و بر هيچ تني
آنچه از غم هجران تو برجان من است
اي نور دل و، ديده و جانم ، چــونـــي؟
واي ، آرزوي هر دو جهانم چــونـــي؟
من بي لعل لب تو ، چنانم که مپرس ؟
تو بي رخ زرد من، ندانم چــونـــي ؟
افغان کردم ،برآن فغانم مي سوخت
خاموش کردم ، چو خاموشانم مي سوخت
ازجمله کرانها بــرون کرد مــرا
رفت به ميان ِ، درميانم مي سوخت
من درد تو را ، زدست آسان ندهم
دل برنکنم زدوست ،تا جان ندهم
ازدوست به يادگار ، دردي دارم
کان درد ، به صد هزار درمان ندهم
اندر دل بي وفا ، غم و ماتم باد
آنرا که وفا نيست، ز عالم ، کم باد
ديدي که مرا هيچ کسي ياد نکرد
جز غم ، که هزارآفرين بر غم باد
درعشق توام ، نصيحت و پند چه سود؟
زهرآب ، چشيده ام ، مرا قند چه سود؟
گويند مرا که ، بند بر پاش نهيد
ديوانه دل است ، پام بر بند چه سود ؟
من ذره و، خورشيد لقايي تو مرا
بيمار غمم ، عين دوايي تو مرا
بي بال و پر، اندر پي تو مي پرم
من که شده ام ، چو کهربا يي تو مرا
غم را بر اين گزيده مي بايد کرد
و ز چاه طمع بريده مي بايد کرد
خون دل من ريخته مي خواهد يار
اين کار مرا ، به ديده مي بايد کرد
آبي که از ديده چو خون مي ريزد
خون است، بيا ببين ، که چون مي ريزد
پيداست که خون من، چه برداشت کند
دل مي خورد و، ديده برون مي ريزد
عاشق همه سال مست و رسوا بادا
ديــوانه وشــوريده و شيدا بادا
با هوشياري، غصه هرچيز خوري
چون مست شدي هرچه بادا بادا
دل در غم عشق ، مبتلا خواهم کرد
جان را سپر تير بلا خواهم کرد
عمري، که نه در، عشق تو بگذاشته ام
امروز به خون دل ، قضا خواهم کرد
از بس که برآوردغمت آه از من
ترسم که شود به کام ، بدخواه ازمن
دردا ، که زهجران تو اي جان جهان
خون شد دلم و، دلت نه آگاه از من
تا با غم عشق تو مرا کار افتاد
بيچاره دلـــم ، درغم بسيار افتاد
بسيار فتاده بود اندر غم عشق
اما نه چنين زار، که اين بار افتاد
سوداي تو، مرا بهانه اي بس باشد
مدهوش تورا ، ترانه ای بس باشد
در کشتن ما چه ميزني تير جفا ؟
ما را ســـر تازيانه اي بس باشد
ما کار و دکان و پيشه را سوخته ايم
شعر و غزل و دوبيتي آموخته ايم
درعشق ، که او ، جان و دل و ديده ي ماست
جان و دل و ديده ، هر سه را سوخته ايم
76_سفر
بستی تو تا بار سفر از خونه ی ما
خاموش و سرده بی تو این کاشونه ی ما
رفتی سفر ای بی خبر از ماتم دل
جای تو غم شد همدم و همخونه ی ما
هر جا میرم یادت همیشه هرگز ازم جدا نمیشه
هر چند که این سفر کوتاهه اما دلم رضا نمیشه
تو در این سفر خدایا ز بلا نگه بدارش
که دل امیدوارم به خیال او نشسته
شبی از درد فراغش رو به میخانه نمودم
دیدم از بخت سیاهم در میخانه ببسته
فقط آرزوم همینه که تو از سفر بیایی
نکنه یه وقت بمیره دلم از غم جدایی
بستی تو تا بار سفر از خونه ی ما
خاموش و سرده بی تو این کاشونه ی ما
رفتی سفر ای بی خبر از ماتم دل
جای تو غم شد همدم و همخونه ی ما
هر جا میرم یادت همیشه هرگز ازم جدا نمیشه
هر چند که این سفر کوتاهه اما دلم رضا نمیشه
تو در این سفر خدایا ز بلا نگه بدارش
که دل امیدوارم به خیال او نشسته
شبی از درد فراغش رو به میخانه نمودم
دیدم از بخت سیاهم در میخانه ببسته
فقط آرزوم همینه که تو از سفر بیایی
نکنه یه وقت بمیره دلم از غم جدایی
فقط آرزوم همینه که تو از سفر بیایی
نکنه یه وقت بمیره دلم از غم جدایی
75_صبرم عطا کن
خدایا تو خود این وجود مرا سراسر همه تار و پود مرا
به عشق و به مستی سرشتی اگر
یا غم عشق او از سرم کن بدر
یا که صبرم عطا کن
یا نصیبم نما بینمش یک نظر
یا که دردم دوا کن
چرا به نگاهش، به چشم سیاهش
تو این همه مستی دادی
از آن همه مستی، تو هستی ما را
به باده پرستی دادی
حالا که جز غم نصیبم ندادی
راهی به کوی حبیبم ندادی
صبرم عطا کن
دردم دوا کن
چرا تو بجای وفا و محبت
به او رخ زیبا دادی
به او سر زلف شکسته برای
شکسته دل ما دادی
عمری در این سودا بسر بردم خدایا
دور از لبش چون غنچه خون خوردم خدایا
حالا که جز غم نصیبم ندادی
راهی به کوی حبیبم ندادی
صبرم عطا کن
دردم دوا کن
74_صدا کن مرا
صداکن مرا.
73_سلام آخر
سلام ای غروب غریبانه ی دل
سلام ای طلوع سحرگاه رفتن
سلام ای غم لحظه های جدایی
خداحافظ ای شعر شب های روشن
خداحافظ ای شعر شب های روشن
خداحافظ ای قصه ی عاشقانه
خداحافظ ای آبی روشن عشق
خداحافظ ای عطر شعر شبانه
خداحافظ ای همنشین همیشه
خداحافظ ای داغ بر دل نشسته
تو تنها نمی مانی ای مانده بی من
تو را می سپارم به دل های خسته
تو را می سپارم به مینای مهتاب
تو را می سپارم به دامان دریا
اگر شب نشینم اگر شب شکسته
تو را می سپارم به رویای فردا
به شب می سپارم تو را تا نسوزد
به دل می سپارم تو را تا نمیرد
اگر چشمه واژه از غم نخشکد
اگر روزگار این صدا را نگیرد
خداحافظ ای برگ و بار دل من
خداحافظ ای سایه سار همیشه
اگر سبز رفتی اگر زرد ماندم
خداحافظ ای نوبهار همیشه
|
|
|
| صفحه 1 از 14 |
حاضرین در سایت
ما 1 مهمان آنلاین داریم
کلیه حقوق مادی و معنوی نزد وب سایت آوازخوان خسته ام که از همه گسسته ام... محفوظ میباشد.
